Nanodruciki z azotku galu - ...

[11 sierpnia 2004, 11:00]
Nanotechnologia: Nanodruciki z azotku galu - dalszy postęp w otrzymywaniu.

Zespół naukowców z Lawrence Berkeley National Laboratory należącego do Departamentu Energii USA i Uniwersytetu Kalifornijskiego z Berkeley dokonał znaczącego kroku w pracach nad otrzymywaniem cennego półprzewodnika jakim jest azotek galu.

Po raz pierwszy w historii badacze byli wstanie panować nad kierunkiem w jakim przyrastał nanodrucik, co ma kluczowe znaczenie dla możliwości wpłynięcia na tak istotne i różne właściwości fizyczne uzyskanego produktu jak przewodnictwo cieplne i elektryczne, współczynnik refrakcji, polaryzacja piezoelektryczna czy pasmo wzbronione.

Chemik z Działu Nauk Materiałowych Laboratoriów Berkeley oraz profesor Wydziału Chemii Uniwersytetu Kalifornijskiego, Peidong Yang kierujący zespołem badawczym stwierdził "osięgnięte przez nas wyniki okażą się niespodzianką dla tych, którzy twierdzili iż kierunek przyrostu nie może być kontrolowany, dostajesz to co dostajesz kiedy otrzymujesz nanodruciki".

Doniesienie omawiające otrzymane wyniki pojawiło się po raz pierwszy w Nature Materials 25 lipca. Poza Yangiem współautorami doniesienia pt. "Krystalograficzne ułożenie matrycy nanodrutów dużej gęstości z azotku galu" byli Yanfeng Zhang, Donald Sirbuly i Jonathan Denlinger z Laboratoriów Berkeley oraz Tevye Kuykendall, Peter Pauzauskie i Joshua Goldberger z Uniwersytetu w Berkeley.

Nanotechnologowie niecierpliwie czekają na wykorzystanie ogromnego potencjału azotku galu wysokiej mocy i wysokowydajnych urządzeniach optoelektronicznych. Jak dotychczas monokrystaliczne nanodruciki i nanorurki z azotku galu okazały się obiecującym materiałem w niebieskich diodach LED, ultrafioletowych nanolaserach o małej długości fali oraz biochemicznych czujnikach nanostrumieniowych.

Yang i jego zespół badawczy byli pionierami w otrzymywaniu półprzewodnikowych nanodrucików z azotku galu, tlenku cynku i krzemu/germanu. Druciki mierzą raptem kilka nanometrów^[1] średnicy, lecz ich długość sięga kilku mikronów^[2].

Badania te były sponsorowane przez Biuro Nauki Departamentu Energii, Fundację Camille i Henry Dreyfus, Fundację Beckmana oraz Narodową Fundację Nauki (USA).